هركس مسؤول عمل خويش است . تعصب و لجاجت ، گوش را كر و چشم را كور مىكند و مانع فهم حقيقت مىشود . 77 تا 78 لحظه اول حشر ، تصور بعضى افراد چنين است كه فقط يك ساعت در حال مردن بسر برده اند . 79 تا 80 روز حساب ، هر امتى با پيامبر خود براى دادرسى احضار مى شوند . وقت فرارسيدن قيامت را جز خداوند هيچ‌كس ديگرى نمى داند . 81 تا 82 گويا كافران مغرور منتظر آنند كه عذاب خداوند برسد و سپس ايمان بياورند ؛ درحاليكه چنين ايمانى به كلّى بى ارزش است . 82 تا 83 كافران متعجبانه از پيامبر مى پرسند : آيا اين امور ( قيامت ، حساب ، عذاب ) حقيقت دارد ؟ و جواب پيامبر . 83 تا 84 روز حساب جز عمل نيك و ايمان به شريعت خداوند هيچ‌چيز سودمند نيست . اين وعده ها قطعا حقيقت دارد . 84 تا 86 قرآن براى پذيرندگانش سراسر پند و شفا و هدايت و رحمت است و شايسته است كه مردم بدان شاد باشند . 86 تا 88 مشركان كه قسمتى از نعمتهاى الهى را براى تعظيم بتهاى خود حرام كرده اند هيچ دليلى بر آن ندارند . 88 تا 89 علم و اطلاع خداوند به تمام جزئيات و ذرات موجودات احاطه دارد كسانى كه داراى ايمان كامل و پرهيزگارند از ترس و اندوه در امانند . 89 تا 93 دلدارى از پيامبر به منظور اينكه از مشركان نهراسد ؛ زيرا قدرت و عزت از آن پروردگار است و مشركان جز گمان چيزى ندارند . 93 تا 95 جسارت بعضى مشركان نسبت به ذات پروردگار و ادعاى فرزند براى خداوند و جواب اين جسارت . 95 تا 97 بيان قسمتى از سرگذشت حضرت نوح ( ع ) با مردم زمان خود . 97 تا 100 اشاره به بعضى پيامبران بعد از نوح تا زمان بعثت حضرت موسى ( ع ) . 100 تا 101 شرح قسمتى از حوادث و پيكار ميان حضرت موسى با فرعون و پيروانش . 101 تا 111 ايمان و تسليم بعد از فرارسيدن عذاب و پايان مهلت و مدت ، بى ارزش 111 تا 113